آیا فقرا هم می‌توانند ماهواره داشته باشند؟

ایده‌بازار: هزینه‌های بالای توسعه، تولید، پرتاب و نگهداری ماهواره‌ها باعث شده است تا کشورهای درحال‌توسعه، راه‌حل‌های ساده‌تری را به جای ماهواره برگزینند. به‌علاوه، حداقل ارتقاع ماهواره‌ها از زمین 800 کیلومتر است (بیشترین ارتفاع 36000 کیلومتر است) که در عمل، نیازمند تجهیزات پیشرفته‌ای همچون دوربین‌های دوربرد و دستگاه‌های ارتباطی پیشرفته‌تری هستند.

پرنده‌های بدون سرنشینی همچون بالون، کشتی هوایی و هواپیماهای بدون سرنشین نیز می‌توانند با پرواز در ارتفاعی بسیار پایین‌تر از ماهواره (در لایه استراتوسفر بین 15 تا 35 کیلومتر) همان نقش ماهواره را بازی نمایند. این پرنده‌ها که از هزینه تحقیق و توسعه بسیار پایین‌تری به نسبت ماهواره برخوردارند از مزایایی همچون کنترل‌پذیری، شعاع دید زمینی مناسب، قابلیت مانور، سرعت کافی، و تجهیزات مقرون‌به‌صرفه‌تر برخوردارند. اما مشکل اصلی آن‌ها، نحوه تامین انرژی موردنیاز برای پرواز طولانی‌‌مدت است.

تحقیقاتی در جهان درحال‌انجام است تا به کمک انرژی خورشیدی و انرژی هیدروژنی، انرژی الکتریکی موردنیاز برای حرکت و فعالیت‌های این پرنده‌ها تامین گردد. انرژی خورشیدی از طریق سلول‌های خورشیدی بزرگی که در سطوح گسترده بال این پرنده‌ها تعبیه می‌گردد به انرژی الکتریکی تبدیل شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ مازاد آن نیز در پیل‌های سوختی ذخیره شده تا در ساعات نبود خورشید مورد استفاده قرار گیرد. نمونه‌های مختلفی از بالون‌های خورشیدی، کشتی‌های هوایی خورشیدی، و پهپادهای خورشیدی در جهان تولید شده است که آمریکا پیشرو در این زمینه محسوب می‌شود.

از جمله کاربردهای این سکوهای استراتسفوری می‌توان به این موارد اشاره کرد: هواشناسی، تصویربرداری، ارتباطات و رله مخابراتی (به‌ویژه برای تلفن همراه)، شناسایی و مراقبت (جاسوسی)، مدیریت سوانح طبیعی، و امثالهم.

منبع:

محمدرضا میرزاامینی (اندیشگاه شریف)، "پهپادهای خورشیدی در جهان"، شرکت صنایع هوایی قدس، 1384

www.SharifThinkTank.com

English

صفحه اصلی

اقتصادی - صنعتی

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت، متعلق به اندیشگاه شریف می باشد. 1385 هجری شمسی

اندیشه های بزرگ است که مایه بزرگی است نه کارهای بزرگ

-رابرت برونینگ